Haysiyet’in 5. bölüm tanıtımı, iskelede çekilen siyah bir ceset torbasının fermuarıyla açılıyor ve Karlıova ailesini temellerinden sarsan o karanlık gerçeği yüzlere çarpıyor: Aziz kurtarılamadı. Uçakta “Açın şu kapıları!” diyerek çaresizce çırpınanların telaşı, limana yanaşan ambulansın ardından asfaltı döverek koşan ve dizlerinin üzerine yığılıp kalan baba Sadık’ın feryadına karışıyor. Hastanenin soğuk koridorlarında beklenen acı haber duyulduğunda ise kopan kıyamet aileyi adeta paramparça ediyor; bir yanda “Beni bırakmaz, Aziz gitmez…” feryatlarıyla birbirine sarılanların gözyaşları koridoru inletirken, diğer yanda evlat acısıyla aklını yitirme noktasına gelen anne Nimet duvara yaslanıp çöken kocasının yakasına yapışıyor ve “Dön de bana bak! Evladım gitti Sadık!” diyerek yumruklarını kocasının göğsüne indiriyor.
Tanıtımın ikinci yarısı Aziz’in yeşil örtülü tabutunun omuzlandığı ve mezarlık toprağının savrulduğu o ağır matem havasıyla mühürleniyor. Dualar ve gözyaşları arasında toprağa verilen Aziz’in mezarı başında herkes kendi günahıyla yüzleşirken, uzaktan gelişmeleri izleyen düşmanların dudaklarından dökülen “Hayatın tek gerçeği işte bu… Ölüm!” cümlesi havada asılı kalıyor. Mezarlık dönüşünde ise yas yerini doğrudan vicdan azabına ve intikam fırtınasına bırakıyor; taze mezarın başında Sadık’ın karşısına dikilen acılı kadının gözlerinin içine bakarak savurduğu “Oğlunu sen öldürdün Sadık Karlıova, sen öldürdün!” suçlaması yeni bölümün asıl fitilini ateşliyor. Tanıtım, mezarlık yolunda sırtında koca bir veballe tek başına, omuzları çökmüş halde yürüyüp giden Sadık’ın kahreden çaresizliğiyle noktalanıyor.