Aldur konağında bu hafta sessiz bir can pazarı vardı. Esat Bey’in yatağa düşmesi ve odanın bir anda tıbbi cihazlarla dolması, aile içindeki bütün dengeleri altüst etti. Bir yanda şirketin başına geçip masaya yumruğunu vurmaya çalışan Erkan, diğer yanda konaktaki kadınların bitmek bilmeyen laf sokmaları arasında ayakta kalmaya çalışan Dicle… Üstüne bir de Sinem’in evraklar bahanesiyle Erkan’ın dibinden ayrılmaması eklenince, Dicle için bölüm tam bir sabır testine dönüştü.
Bahçede verilen kalabalık davet dışarıdan ne kadar şık görünüyorsa, içerideki hava o kadar zehirliydi. Dicle bir yandan misafirlerle ilgilenip ortalığı toparlamaya çalışırken, bir yandan da koluna yapışıp hesap sormaya kalkan kadınlarla uğraşmak zorunda kaldı. Neyse ki Erkan bu kez mesafeyi korumadı; gece yarısı pencere önünde kederlenen Dicle’nin yanına gidip ona arka çıktı. Hatta şirketteki kritik toplantıda Dicle’yi yanına oturtup söz hakkı vermesi, ikilinin dışarıya karşı kurduğu en güçlü siper oldu.
Fakat madalyonun diğer yüzünde bambaşka sırlar patlak verdi:
Şirkette Erkan’la yan yana çalışan Sinem, merdiven başında Dicle’yle mesafeli ve soğuk bir yüzleşme yaşadı. Ancak Sinem’in asıl fırtınası dışarıdaydı; çocukların olduğu bir merkeze gidip ardından arabasında hüngür hüngür ağlaması, geçmişinde sakladığı büyük bir yarayı açık etti.
Asıl bomba ise başka bir masada açılan sarı zarftan çıktı. Zarfın içinden “DERYA” adına düzenlenmiş bir nüfus cüzdanı fırladı. Kimliği elinde tutan adamın yüz ifadesi, bu kartın yakında konaktaki birçok kişinin başını yakacağını gösterdi.
Bölümün finaline doğru gerilim iki ayrı odada tırmandı. Aşağıdaki akşam yemeğinde aile büyüklerinin sert çıkışları masayı terk etme noktasına getirirken, yukarıda sessiz bir ziyaret vardı: Ali Cabbar, cihazlara bağlı yatan Esat Bey’in başucuna kadar sokuldu.
Kapanış ise Dicle’nin gözyaşlarıyla geldi. Esat Bey’in odasına girip güçsüzce bakan adamın eline sarılan Dicle, hıçkırıklarını bastırmak için eliyle ağzını kapatırken bölüm noktalandı. Esat’ın gözlerini açık tutup Dicle’ye bakışı, fırtınadan önceki son sessizlik gibiydi.